Urodził się w licznej rodzinie kaznodziei i przewodniczącego rady kościelnej. Studiował w Akademii Górniczej w Clausthal, po czym rozpoczął pracę w górnictwie. Wiosną 1871 roku przeniesiony został do Królewskiej Pruskiej Odlewni Żeliwa w Gliwicach na stanowisko inspektora hutniczego, a już w roku następnym objął jej kierownictwo i na tym stanowisku pozostał aż do roku 1902. Pod jego dyrekcją zakład został przebudowany i gruntownie zmodernizowany. Znany był także z dbałości o pracowników, za jego przyczyną rozbudowano kolonię robotniczą. 

   Poza pracą czynnie angażował się w życie miasta – był członkiem magistratu i radnym miasta, członkiem rady w gminie ewangelickiej, deputowanym do synodu ewangelickiego i kuratorem Szkoły Maszynowej i Hutniczej. W uznaniu zasług – zarówno dla zakładu jak i dla miasta, udekorowano go Orderem Czerwonego Orła III klasy. Był także uznanym naukowcem, autorem prac z dziedziny hutnictwa – wykładał hutnictwo w Wyższej Szkole Technicznej w Berlinie-Charlottenburgu, a w 1911 roku Wyższa Szkoła Techniczna we Wrocławiu nadała mu tytuł doktora honoris causa w dziedzinie hutnictwa.

   W znajdującym się na Cmentarzu Hutniczym grobie, spoczywają również inni członkowie jego rodziny: żona Matylda, synowie Paul i Fritz (dyrektor Kopalni Kleofas) i wnuk Fritz.