Patrząc na fotografie Beermanna, można zobaczyć przekrój całego ówczesnego społeczeństwa: od beztroskich i niewinnych dzieci, poprzez dorastającą młodzież, aż po dostojne głowy rodzin. W większości przypadków uwiecznieni zostali przedstawiciele ówczesnej klasy średniej, jak właściciele kamienic, urzędnicy, osoby w mundurach (policyjnych, wojskowych, górniczych, hutniczych, leśnych), duchowni katoliccy i ewangeliccy ale można również doszukać się osób z niższych warstw społecznych. Warto pamiętać, iż Beermann jest także autorem najstarszych zachowanych fotografii Gliwic...

   Obecnie najbardziej znanym gliwickim fotografem z XIX w. jest Wilhelm von Blandowski, który żył w latach 1822–1878. Z jego spuścizny fotograficznej zachowały się w Muzeum w Gliwicach do naszych czasów dwa albumy fotograficzne. Ale Blandowski nie był pierwszym ani też jedynym fotografem jaki działał w Gliwicach w tamtych czasach. Poza Blandowskim w połowie XIX wieku w Gliwicach działał także inż. Wilhelm Beermann (1810–1881). Był rówieśnikiem Blandowskiego i zarazem jego największym konkurentem. W przeciwieństwie do albumów Blandowskiego fotografie Beermanna są jednak w większości nie podpisane, co praktycznie uniemożliwia rozpoznanie większości postaci na fotografiach.

   Informacje na temat biografii Beermanna są skąpe i pochodzą ze źródeł pośrednich. Wiadomo, że był z wykształcenia inżynierem związanym z Królewską Odlewnią Żeliwa w Gliwicach. Jako współpracownik znanego innowatora Wilhelma Schultze, inż. Wilhelm Beermann wziął najpewniej udział w pracach nad budową dwóch nowych wielkich pieców (Schulze z 1852 r. i Karsten z 1855 r.) wzniesionych w Królewskiej Odlewni w Gliwicach na fali koniunktury na wyroby hutnicze w latach 50. XIX w. Z pewnością znał też osobiście, a może nawet był współpracownikiem najwybitniejszego ówczesnego modelarza współpracującego z gliwicką odlewnią Friedricha Beyerhausa (1805–1872). Zafascynowanie rozwojem technicznym przełożyło się u Beermanna nie tylko na sukcesy w pracy zawodowej, ale także na zamiłowanie do fotografii przemysłowej, czego dowodem są unikalne fotografie wielkich pieców w gliwickiej odlewni. Zdjęcia te przechowuje Gliwicki Oddział Archiwum Państwowego.

   Wilhelm Beermann należał do wspólnoty ewangelickiej w Gliwicach i wchodził w skład tutejszej Rady Parafialnej. Był zaangażowany w budowę nowego kościoła ewangelickiego (dziś kościół p.w. św. Barbary), który ostatecznie oddanego do użytku w 1863 r. Jego podpis figuruje też pod aktem erekcyjnym tworzącym ewangelicki Dom Dziecka dla Sierot w 1865 r. oraz pod aktem z 1873 r. postanawiającym o budowie nowego ewangelickiego domu parafialnego. Zachowała się do dzisiaj jego fotografia przedstawiająca zadaszony krzyż ustawiony w 1867 r. w miejscu, gdzie stał ołtarz starego katolickiego kościoła p.w. św. Barbary.

   Podobnie jak dla innych fotografów dziewiętnastowiecznych fotografia była dla niego początkowo tylko hobby, które z biegiem czasu stało się głównym źródłem utrzymania. Nie wiadomo dokładnie gdzie miał swoje atelier fotograficzne, ale najpewniej znajdowało się ono przy ul. Dworcowej.

   W zbiorach Muzeum znajdują się dwa albumy z fotografiami Wilhelma Beermanna. Oba są spuścizną po przedwojennym Oberschlesisches Museum in Gleiwitz [przedwojennym Muzeum Górnośląskim w Gliwicach]. Pierwszy z albumów obejmuje ponad 500 fotografii. Jedna z kart ma z tyłu nalepioną karteczkę z nadrukiem „Photographie von Willhelm Beermann in Gleiwitz”. Większość kart z fotografiami posiada w nagłówku strony, z jej lewej części datę „1863" sugerującą czas powstania znajdujących się na danej stronie fotografii. W większości są to fotografie prostokątne w formacie 9,0 x 6,0 cm. Wśród dających się odczytać pod fotografiami nazwisk zidentyfikować można m.in. Hoinkis, Hahn, Hegenscheidt, Schwürtz, Volkmann, Schotelius, Bayerhaus. Fotografowane przez Beermanna osoby pochodziły z obszaru Górnego Śląska w jego historycznych granicach, a więc teren Okręgu Przemysłowego (obecne woj. śląskie) oraz Opolszczyzny. Dowodem tego są nieliczne dające się zidentyfikować zapiski np. Gleiwitz i Malapane. Wydaje się jednak naturalne, że w większości byli to jednak mieszkańcy Gliwic i innych okolicznych miast, głównie Bytomia, Katowic i Zabrza.

   Ponadto Muzeum posiada zachowany w całości klasyczny przesznurowany album fotograficzny z fotografiami Beermanna. Album ten datowany jest (sądząc ze znajdujących się w jego wnętrzu zapiskach atramentem) na 1859 r. i liczy kilkadziesiąt kart, z czego fotografie znajdują się na 33 kartach. Zawiera fotografie portretowe oraz rzadkie widoki Gliwic z rejonu obecnej ul. Jagiellońskiej oraz Placu Piastów.

Damian Recław - Muzeum w Gliwicach - 7.X.2005 - www.gliwice.com