R.Wachler – Königliche Hütten-Inspektor   1829 – 11.XII.1879  nr 147/1879 z 14.XII.1879 nr 148/1879 z 16.XII.1879

W 1862 roku ożenił się z Valeską Richter (1843–1870), córką gliwickiego kupca, mieli troje dwoje dzieci.  

[4] str. 280

„...11 grudnia zmarł królewski inspektor hutniczy Wachler. Od dwudziestu siedmiu lat, napisano w nekrologu przygotowanym przez urzędników huty, związany z nami wspólną pracą, zmarły pozyskał powszechną sympatię i poważanie w różnych kręgach dzięki nadzwyczajnej obowiązkowości, bardzo honorowemu charakterowi, przychylności i przyjaznej otwartości wobec wszystkich, z którymi się stykał. W annałach Glasera (Annalen für Gewerbe und Bauwesen) nekrolog ogłosiły następujące zakłady hutnicze: „Aktiengesellschaft Phönix für Bergbau und Hüttenbetrieb” z Laar koło Ruhrort, „Gutehoffnunghütte”, „Aktienverein für Bergbau und Hüttenwesen AG” z Duisburg-Hochfeld, „Hörder Bergwerks- und Hüttenverein” z Hörder, „AG Bergwerksverein Friedrich-Wilhelmshütte” z Mühlheim nad Ruhr.

   W nekrologu napisano: Richard Wachler urodził się 28 października 1829 roku w Malapane na Górnym Śląsku, przy fiskalnej hucie, którą kierował jego ojciec, słynny królewski radca górniczy Ludwig Wachler. Po ukończeniu szkoły realnej w 1851 roku zwrócił się, idąc za przykładem ojca, ku hutnictwu żelaza i w 1852 roku złożył egzamin na królewskiego kandydata. Napisana w 1853 roku praca o formierni gliny znalazła szczególne uznanie jego przełożonych. Po ukończeniu studiów uniwersyteckich w 1857 roku złożył egzamin na elewa i został zatrudniony w fiskalnych zakładach w Gliwicach, Królewskiej Hucie i Strzybnicy. W 1860 roku Wachlera awansowano na mistrza hutniczego i zatrudniono w Gliwicach, w 1863 roku powołano go do kierowania zakładem „Saynerhütte”, a po sprzedaży tej huty w 1864 roku przeniesiono do Królewskiej Odlewni Żelaza w Berlinie na stanowisko kierownika zakładu. Tamże w 1868 roku mianowano go inspektorem hutniczym. Po rozwiązaniu berlińskiej odlewni, odrzuciwszy szereg ofert wstąpienia na służbę prywatną, które składano, wiedząc o jego świetnych osiągnięciach w odlewni, Wachler został przeniesiony do Gliwic. Jak wielkim poważaniem i zaufaniem władz cieszył się zmarły, świadczy fakt powołania go przez ministerstwo robot publicznych, handlu i przemysłu do kierowania porównawczymi badaniami jakościowymi reńsko-westfalskich i zagranicznych odlewni surówek żelaza. Powszechne uznanie zasług Richarda Wachlera, spowodowało niechęć zażartych fanatyków wolnego handlu, którzy pod płaszczykiem anonimowości usiłowali rzucić na niego podejrzenia i zniesławić tego pracowitego i dzielnego urzędnika państwowego, wypełniającego swoje obowiązki w najbardziej ścisłym tego słowa znaczeniu. Tą akcją starano się osłabić pozytywne wrażenie wyników jego badań i postawić w cieniu kwestię produktu krajowego. Udało się, niestety, z powodzeniem dopiec do żywego uczciwemu człowiekowi. W prywatnej korespondencji dał  Wachler upust swojemu rozżaleniu z powodu doznanych obelg. Mimo to przedstawiciele zjednoczonych zakładów cenili w nim nie tylko pilnego i sprawdzonego fachowca gorliwie wykonującego swoje obowiązki, ale i wspaniałego, uczuciowego człowieka, którego zalety towarzyskie na zawsze pozostaną w pamięci ogółu. Niestety przedwczesna śmierć nie pozwoliła na kontynuację dzieła Wachlera. Pogrążeni w głębokim smutkuwspominamy jego dokonania. Cześć jego pamięci!”...

Rysunki z czasów szkolnych zachowane w teczce akt personalnych – Archiwum Państwowe w Katowicach – OBB 200488

Publikacje Johanna Wachlera:

• Einiger K. Sächsischen Gardisten Frevelthaten, verübt in Marburg den 5. September 1814, beschrieben von D. Ludwig Wachler. Marburg 1814.
• Beantwortung der Schrift des Dr. Ludwig Wachler, unter dem Titel: Einiger K. Sächsischer Gardisten Frevelthaten, verübt in Marburg den 5. September 1814. Vom Offiziers=Corps der Königl. Sächs. Grenadier=Garde. Koblenz: Heriot, 1814.
• Lehrbuch der Geschichte (Breslau 1817)
• Vorlesungen über die Geschichte der teutschen Nationallitteratur (Frankf. 1818–1819, 2 Bde.)
• Philomathie (das. 1819–1821, 3 Bde.)
• Handbuch der Geschichte der Litteratur (das. 1804; 4 Bde.)
• Geschichte der historischen Forschung und Kunst (Göttingen 1812–1820, 2 Bde.)
• Die Pariser Bluthochzeit (Leipz. 1826)
• Lehrbuch der Litteraturgeschichte (das. 1827, 2. Aufl. 1830)

 Dzieła Ludwiga Wachlera: